Pozostałości te wraz z najstarszymi budowlami - kościołem i ratuszem tworzą jeden z najcenniejszych zespołów urbanistycznych w regionie.
Miasto należy do najstarszych rycerskich grodów Ziemi Lubuskiej. Pierwsza wzmianka, która nie precyzuje charakteru osadniczego Świebodzina, lecz mówi, że jego właścicielem jest rycerz Gniewomir, pochodzi dopiero z roku 1302. Najstarszy dokument o mieście pochodzi z 1302 r. Jako miasto Świebodzin jest wymieniony w roku 1319. Miasto rozwijało się na prawie polskim, a prawo magdeburskie przyjęło w pierwszej połowie XIV w. (1335 r.), zaś pełne prawa miejskie otrzymało dopiero w połowie XV w.
