Jego ojciec Urban był nauczycielem. Uczył śpiewu oraz gry na fortepianie i skrzypcach. To on zaraził syna pasją i dał mu solidne fundamenty muzyczne oraz pedagogiczne. Później młody talent dostał się pod skrzydła Karla Schnabla, wrocławskiego pianisty i budowniczego fortepianów. Po zakończeniu edukacji Kania postanowił pójść w ślady ojca i zaczął nauczać młodych adeptów fortepianu. Prowadził zajęcia najpierw w okolicznych wioskach, potem na trzy lata wyjechał do Berlina. To tam zaczął komponować swoje pierwsze utwory i tam też dał swoje pierwsze koncerty. Jednak prawdziwy rozgłos zyskał w Warszawie, do której przyjechał w 1853 roku, a trzy lata później koncertował już po całej Europie.

Kania pozostawił po sobie ponad 250 kompozycji. Są to głównie utwory fortepianowe w stylu salonowym: nokturny, romanse, walce, mazury, polonezy i etiudy. W swoim czasie zyskały one sporą popularność. Jest on także autorem pieśni oraz muzyki do wodewilu Jana Kantego Gregorowicza Werbel domowy. Do najbardziej interesujących kompozycji Kani można zaliczyć Trio fortepianowe g-moll oraz Sonatę wiolonczelową a-moll. W jego dorobku znajduje się również Koncert fortepianowy utrzymany w stylu brillant.

Emanuel Kania zmarł w 1887 roku.  Szkoła w Uszycach od przeszło 50 lat nosi imię tego utalentowanego kompozytora. Od 25 września 1966 roku Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury w Gorzowie Śląskim nosi imię Emanuela Kani, a jego portret, namalowany przez Stefanię Gilowską ze Zdziechowic, zdobi ścianę sali muzycznej domu kultury.