Nazwa miasta nie jest historycznie udokumentowana. Najczęściej przyjmowana hipoteza wywodzi ją od słów pomorskich "Skwilbin" lub "Skwielbin" oznaczające „krążek na bagnie”, co oznaczałoby miasto położone na suchym krążku bagnistej rzeki Regi. Przed II wojną światową miasto nosiło niemiecką nazwę Schivelbein.

Najstarsza pieczęć datowana jest na 1296 – i tę datę przyjmuje się za początek istnienia miasta. Od 1319 Świdwin był miastem prywatnym rodu Wedlów, w latach 1384-1455 należał do zakonu krzyżackiego.

15 lipca 1469 miało miejsce jedno z najważniejszych wydarzeń historycznych w dziejach Świdwina. Z powodu zatargu o krowę pomiędzy mieszkańcem Świdwina a Białogardu doszło do wielkiej bitwy, w której zginęło około 300 osób. Zakończyła się zwycięstwem Świdwina. Na pamiątkę tego wydarzenia jest organizowana „Bitwa o Krowę” pomiędzy Świdwinem i Białogardem.

Spore zniszczenia przyniosła tocząca się pod koniec XV wieku wojna. W 1477 w powstał klasztor Zakonu Kartuzów, który został sekularyzowany w  1539. Rozwijało się wówczas warzelnictwo piwa. W latach 1540-1808 w mieście przebywają joannici, którzy organizują na zamku siedzibę komandorii.

Na przestrzeni wieków Świdwina nie ominęły liczne nieszczęścia. W roku 1550 wskutek zarazy zmarło około 30 procent mieszkańców. W XVII wieku doszło do dwóch pożarów, licznych wichur, spustoszenia przyniosła także wojna trzydziestoletnia. Dopiero w XVIII wieku miasto podźwignęło się ze stagnacji. Liczba mieszkańców przekroczyła 2000, rozwijało się sukiennictwo i handel.

W XIX wieku na zachodnim brzegu Regi na powierzchni 12 hektarów został założony park miejski, który do dziś jest chętnie odwiedzany przez mieszkańców miasta. W roku 1911 wybudowano wieżę Bismarcka, z której roztacza się piękny widok na Świdwin i okolice – niestety, obecnie z powodu postępującej dewastacji została zamknięta dla zwiedzających.