Dwór, chociaż stosunkowo skromnie dekorowany z zewnątrz, w środku został bardzo gustownie urządzony. Ściany każdego pokoju pomalowano na inny kolor, pomieszczenia kosztownie umeblowano, a obicia mebli dostosowano do koloru ścian. W zameczku znalazł się również pokój zadedykowany Annie - pierwszej, młodo zmarłej żonie Bartelta. Właściciel kazał pomalować go na czarno – na znak wiecznej żałoby.

Ogrody, obfitujące w rzadkie i egzotyczne rośliny, powstały natomiast dzięki Ernestynie.

Park i zabudowania dworskie otoczono z trzech stron stawami. Pod koniec XIX wieku, podzielone były na cztery części, a woda z każdej z nich miała inne przeznaczenie.

Podczas ostatniej rewitalizacji postarano się wiernie oddać pierwotny kształt zameczku wzorowanego na włoskich willach renesansowych. Projektanci wykorzystali w tym celu szereg archiwalnych zdjęć. Było warto, bo zameczek to prawdziwy unikat, który od stu lat pobudzał wyobraźnię. Znalazł się m.in. w prestiżowym albumie drezdeńskiego architekta i fotografa Roberta Webera „Schlesische Schlösser” z początku XX w. Album przedstawiał najpiękniejsze budowle rezydencjalne tamtych czasów na Śląsku.