Ołtarz główny wykonany został według projektu malarza Georga Poppe. A budowniczym kościoła był natomiast ksiądz Maximilian Raczek, który do Pokoju przybył w roku 1898 jako administrator. Po erygowaniu parafii w 1903 roku został jej pierwszym proboszczem.

Pierwsi swojej świątyni w Pokoju doczekali się ewangelicy. Wybudowano ją w latach 1765-1775 i nadano imię księżnej Zofii. Z upływem kolejnych lat Pokój się rozrastał. Jeszcze w 1787 roku mieszkało tu 551 osób, a już w 1798 – 952 osoby. Nic więc dziwnego, że dla tak dużej społeczności postanowiono wreszcie wybudować także katolicki kościół. Inicjatorem tego przedsięwzięcia był zarządca huty w Krogulnej – pan Baumann. To on, w imieniu tutejszej katolickiej ludności, zwrócił się z prośbą o budowę kościoła do księcia Eugeniusza Henryka von Würtmeberga – właściciela Pokoju. Ten na ową prośbę przystał, a nawet ofiarował na nią materiały budowlane. I tak pierwszy katolicki kościół w Pokoju poświęcono 8 lipca 1796 roku. 

Z czasem jednak ta pierwsza świątynia okazała się zbyt ciasna dla tutejszych katolików. Dlatego w 1845 roku dobudowano do niej wieżę. Połączona z nawą główną miała rozwiązać ów problem, poszerzając znacznie kościół. Ale taki zabieg wystarczył tylko na kolejne 50 lat. Potem znów okazało się, że kościół jest za mały. Dlatego właśnie wybudowano ten, który mieszkańcom Pokoju służy po dziś dzień.

Od lat tu, oraz w pobliskim kościele ewangelickim, organizowane są koncerty słynnego - nie tylko wśród melomanów - festiwalu weberowskiego.