Bolko Surowy urodził się między 1252 a 1256 rokiem. O jego dzieciństwie wiadomo niewiele. Rozgłos przyniosły mu czasy sprawowania władzy. Panował nad swoimi ziemiami długo, ambitnie i twardą ręką. Stąd jego przydomek. Strzelin, wraz ze Świdnicą, Ząbkowicami i Ziębicami, otrzymał w 1291 roku od swojego brata Henryka V Grubego za pomoc okazaną mu w konflikcie z Henrykiem Głogowskim. Jeszcze wcześniej, bo w 1286 roku, po śmierci innego z braci – Bernarda Zwinnego – Bolko I przyłączył do swoich ziem także Lwówek.

Choć nie unikał sporów i władał twardą ręką miał też opinię zręcznego dyplomaty i dobrego gospodarza. Wzmacniał miasta nie tylko murami i zamkami, ale też licznymi przywilejami. Wspierał handel i rzemiosło, zabraniał produkcji rzemieślniczej na wsi i pobierał cło od przywożonych towarów we Lwówku czy Dzierżoniowie.

Ufundował też słynny klasztor Cystersów w Krzeszowie, który stał się potem nekropolią Piastów Śląskich. Spoczął w nim sam po tym, jak zmarł nagle 9 listopada 1301 roku. Pozostawił trzech synów i trzy córki. Władzę w królestwie po jego śmierci, w imieniu małoletnich książąt, przejęła żona Bolka – Beatrycze, przy wsparciu swego brata.