NARRATOR I: Grasował długo w nieprzebytych kniejach wokół Bolkowa. Napadał na tych, co niefortunnie wybrali te okolice jako miejsce przeprawy. Nikomu nie darował! Złota i kosztowności wciąż mu było mało!
NARRATOR II: No i ta chciwość wreszcie przyniosła mu zgubę. Popełnił wielki błąd - zaatakował karawanę kupców, którzy przejeżdżali tędy, ciągnąć w wozach wielkie dobra. Kupcy towary mieli znakomite, a sakwy zapełnione błyszczącymi monetami. Jan z Czernej takiej zdobyczy sobie nie odmówił...
NARRATOR I: Ale kupcy bardzo nie lubią, gdy im się psuje interesy! Rozsierdzeni srodze zgłosili więc napad władzom, a te postanowiły raz na zawsze rozprawić się z zakutym w zbroję zbójcą. I nim Jan z Czernej zdążył przeliczyć zrabowane karawanie dobra - już pod murami jego siedziby stało wojsko z panem Świnką na czele.
NARRATOR II: Pan Świnka nie miał litości. Przypuścił tęgi atak i w pył rozbił zbójecką hordę! Nie brał jeńców - poza hersztem bandy.
NARRATOR I: Jana, choć bronił się zaciekle do samego końca, wreszcie schwytano i przyprowadzono do bolkowskiego zamku. Tu, w pokazowym procesie, na oczach gawiedzi, skazano i powieszono - by nikt nie miał wątpliwości jak kończą w Bolkowie ci, co nastają na drugiego i wyciągają rękę po jego własność.
NARRATOR II: Od tej pory słychać czasem po nocach, jak coś tłucze się w metalowej zbroi o kamienne mury bolkowskiego zamku. Owego ducha prześladuje dźwięk przesypywanych dukatów. Wtedy, jęcząc nieszczęśliwie, duch dobywa miecza i rusza w pogoń za utraconymi dobrami... Powiadają, że ów duch to właśnie Jan z Czernej. Nieszczęsny rycerz, który swą duszę zaprzedał ziemskim dobrom i prześladują go one nawet po śmierci.