Owa wdowa, nazywała się Katarzyna Włodyczkowa i mieszkała na Podwalu z piątką dzieci. Była podobno kobietą majętną, ale dość kłótliwą i wiecznie skonfliktowaną z sąsiadami. Choć są i tacy, co twierdzą, że te opowieści o niej nie są do końca prawdziwe. Może było tak, że owdowiała, samotna matka próbowała w ten sposób – dzięki sile swojego charakteru – walczyć z całym światem o dobro swoje i swoich dzieci.
Z jakiegoś powodu Włodyczkowa mocno skonfliktowała się jednak z ówczesnym landwójtem Czeladzi, Bartłomiejem Sojeckim i burmistrzem miasta Wojciechem Żądlińskim. Skonfliktowała się z nimi do tego stopnia, że oskarżyli ją oni o rzucani uroków, wiarę w zabobony i czary – choć Katarzyna podobno była gorliwą katoliczką i regularnie chadzała do kościoła.
Finał był taki, że Katarzynie wytoczono proces. A potem nie przedstawiając właściwie żadnych dowodów skazano na śmierć i ścięto. Synowie kobiety odwołali się od niesprawiedliwego wyroku do sądu biskupiego i wnieśli skargę na landwójta oraz burmistrza. Badający sprawę biskupi komisarz, po przesłuchaniu świadków, nie dopatrzył się żadnych dowodów na czary w wykonaniu Katarzyny Włodyczkowej. Nazwał ją nawet „niewinnie obwinioną” i skazaną za czyny, których nie popełniła. A tym, którzy ją skazali na śmierć, wyrokiem z 10 listopada 1741 roku zasądził surowe kary.