Rozwój miasta rozpoczyna się w chwili, kiedy Słupca, z inicjatywy biskupa poznańskiego Jana, otrzymała prawa miejskie. 15 listopada 1290 r. w Dłusku książę wielkopolski Przemysł II wyraził zgodę na lokację miasta na prawie niemieckim. Dzięki ponownej lokacji z 1296 r. (tym razem na prawie średzkim) Słupca otrzymała cały szereg nowych nadań i przywilejów.

Położenie miasta biskupiego przy ważnych traktach handlowych miało bardzo istotny wpływ na jego dalszy rozwój. W XIV w. częstym gościem w mieście był książę Władysław Łokietek.

W czasie najazdu krzyżackiego w 1331 r., miasto całkowicie spłonęło. Odbudowa Słupcy nie trwała jednak długo. W latach 1375-82, miasto otoczono długim na 1100 m. murem obronnym i rozpoczęto budowę stojącego do dziś kościoła św. Wawrzyńca.

Do dzisiaj zachowały się resztki murów miejskich a także murowany kościół św. Wawrzyńca z XV wieku. W tej gotyckiej świątyni można obejrzeć krucyfiks z początku XV wieku, zabytkową rzeźbę Matki Boskiej Bolesnej i chrzcielnicę z XVI wieku. Blisko centrum stoi także szesnastowieczny drewniany kościół św. Leonarda. W mieście zachował się dawny owalnicowy układ ulic i kilka dziewiętnastowiecznych budowli, m.in. zabytkowy dom przy ulicy Kościuszki, który niegdyś był zajazdem pocztowym.