Mury wzniesione z kamienia narzutowego zaczęto stawiać już w latach 1296-1301, czyli krótko po lokacji miasta. Działo się to za panowania księcia świdnickiego Bolka I. W połowie XIV wieku mury zostały dodatkowo nadbudowane i wzmocnione. Stało się to z polecenia biskupa wrocławskiego Przecława z Pogorzeli. Wtedy to właśnie powstała brama Ziębicka, a mury otoczono fosą.

Przedbramia przy wieży pierwotnie go tu nie było. Przypuszczalnie dobudowano je w pierwszej połowie XV wieku. Dodano także zadaszone ganki w koronie murów obronnych, gdzie gromadzić się mogli łucznicy. Wszystko przez Husytów, którzy w 1428 roku zdobyli Grodków i w znaczniej mierze zniszczyli miasto.

Gdyby spojrzeć na centrum miasta z perspektywy lecącego ptaka, zauważymy charakterystyczny pierścień obwarowań. Wyznaczał on granicę między ośrodkiem lokacyjnym, a przedmieściami założonymi wzdłuż szlaków handlowych. Pierścień ma regularny kształt zbliżony do owalu.

Brama znajduje się ona w zachodniej części miasta, przy ulicy Wrocławskiej, w linii zabudowy murów miejskich. Jest to budowla murowana z cegły, otynkowana w okresie renesansu. Zbudowano ją na planie prostokąta. W przyziemiu dolnej kondygnacji znajduje się ostrołukowy prześwit z przejściem na osi wschód-zachód. Arkada przejścia podkreślona jest ceglanym ościeżem z kamiennymi klinami. Narożniki wieży dekorowane są boniowaniem.

Z każdej strony wieży znajdują się po dwa okienka strzelnicze. Zwieńczenie budowli stanowi rozbudowana attyka złożona z pilasterków, trójkątnych szczytów i elementów ćwierćkolistych. Warto nadmienić, że około roku 1600 wieża została podwyższona, ponownie wzmocniona i otrzymała renesansową attykę. Kolejne prace przy budowli miały miejsce jeszcze w 1866 roku oraz w XX wieku. Brama jest tym bardziej interesująca, że zawiera elementy architektoniczne zarówno gotyckie, jak i renesansowe.