Wcześniej gotycka, potem przebudowana w stylu renesansowym budowla, zwana jest też Wieżą Bramy Wrocławskiej lub Białą Wieżą. Zbudowano ją, podobnie jak cały kompleks warowny, około 1350 roku. Broniła bram miasta od północnego wschodu. Mur obronny tworzył obwód zamknięty, kształtem przypominający czworokąt. Dookoła oblewała go szeroka fosa, więc dostać się do miasta można było tylko przez zwodzone mosty.
W XVI stuleciu, gdy miastu groziła nawała turecka, wyremontowano mury miejskie. W trakcie walk wieża była samodzielnym ośrodkiem obrony, dostępnym jedynie z korony murów miejskich. Otwór wejściowy na tej wysokości zachował się do dzisiaj. Tak, jak krótki odcinek muru obronnego.
Obecne przejście w dolnej części 33-metrowej budowli powstało najpewniej w drugiej połowie XIX wieku, gdy rozbierano fortyfikacje. Bogato rzeźbiony, półkolisty portal, pochodzący z 1603 roku, wmurowano nad nim na początku lat trzydziestych XX wieku. Pochodzi on z jednej z kamienic w Rynku, zwanej kamienicą Pod Patrycjuszem. Jest w nim między innymi płaskorzeźba z motywem roślinnym, aniołowie oraz klucz z głową Jana Chrzciciela.
Wieża Wrocławska została odnowiona w 2010 roku. Jest jednym z najbardziej znanych i najstarszych zabytków miasta. Można ją zwiedzać podczas dużych imprez miejskich. Warto wejść na sam szczyt, bo rozciąga się stamtąd piękny widok na miasto.