Pierwotnie miał podobno służyć jako wieża ciśnień. Ostatecznie był salą jadalną i balową. Latem wietrzoną na przestrzał, zimą - z oknami wstawionymi w arkadowe otwory. Makieta ukazuje stan Wielkiego Salonu około roku 1763.
Prowadziła do niego Żelazna Brama. Jej skrzydła były ruchome i wysokie na 3,5 metra. Miniatura na makiecie odwzorowuje stan tego obiektu z roku 1735. Po lewej stronie, na kamiennym filarze, pod koroną widać kartusz z herbami Rzeczpospolitej Obojga Narodów: orłem i pogonią litewską. A po prawej – filar zwieńczony herbem dynastii Wettinów pod elektorskim kapeluszem.
W 1936 roku, podczas przebijania jezdni ulicy Marszałkowskiej przez Ogród Saski aż do placu Żelaznej Bramy, zdemontowano część ogrodzenia. Żeliwne wrota wyeksponowano wtedy jako pamiątkę historyczną. Dotrwała jednak tylko do II wojny światowej, a potem przepadła.
Dla króla każdy powód do świętowania był dobry. Gości liczyło się w Wielkim Salonie w setkach. Na liczne przyjęcia wchodzili oni do Ogrodu Saskiego właśnie Żelazną Bramą i kierowali wzdłuż przyciętych krzewów, aż do Wielkiego Salonu. W nim, po środku, była przestronna sala biesiadna z przesuwanymi ściankami. Rozstawiano w niej stół na ponad 100 osób. Na piętro budynku prowadziły urokliwe schodki, po których wchodziła orkiestra, by przygrywać.
Przybudówki Wielkiego Salonu świetnie nadawały się do tego, by odpocząć. Albo aby porozmawiać w cztery oczy. Dach obiektu zaś był ruchomy. Podczas przyjęć otwierano go i odpalano fajerwerki. Niestety, pewnego razu fajerwerki wystrzeliły, ale… dach nie zdążył się otworzyć. Spłonął wtedy doszczętnie. Nasz model przedstawia budowlę z 1763 roku, już po tym pożarze.
Wielki Salon wraz z Żelazną Bramą zburzono w 1817 r., podczas przekształcania Ogrodu Saskiego w duchu angielskiego romantyzmu. Nową bramę w ogrodzeniu z żelaznych lanc postawiono w innym miejscu, 30 metrów na wschód od poprzedniej. Po latach obie bramy mylono, traktując nie raz jako jedną.
Dzisiejszy Ogród Saski to nieogrodzony park z rozmytymi granicami i stosunkowo nielicznymi pamiątkami z przeszłości. W XVIII stuleciu należał jednak do grupy najbardziej okazałych tego rodzaju założeń w Europie.