Prestiżu tej inwestycji dodawał też fakt, że rezydencję zaprojektował znany berliński architekt, George Hitzig. Baron Kronenberg miał tak wygórowane oczekiwania, że nie zadowoliły go koncepcje żadnego z polskich architektów. Wielki Henryk Marconi już nie żył, a jego uczniowie i następcy nie potrafili sprostać zadaniu i wymogom Kronenberga. Zamówił więc plany pałacu u Hitziga, znanego w Prusach twórcy licznych rezydencji, willi i gmachów użyteczności publicznej. Faktycznie pałac w sumie kosztował milion rubli w złocie. Była to kwota oszałamiająca.
Gmach Kronenberga bezapelacyjnie sięgnął takiego poziomu luksusu, któremu nikt już później w mieście nie dorównał. Pełen był też absolutnych nowinek technicznych. Dla przykładu - Warszawa nie dysponowała w tamtych czasach nowoczesnym systemem wodociągowym i nie miała kanalizacji. Tymczasem w pałacu wprowadzono lokalną sieć, oświetlenie gazowe oraz podwójny system centralnego ogrzewania – wodny i powietrzny. Elewacje zostały ukształtowane w berlińskiej manierze neorenesansu eklektycznego, posiłkującego się swobodnie zestawionymi motywami z różnych nurtów i odmian stylu Odrodzenia. Wejście zdobiły cztery kamienne postacie kobiece – tzw. kariatydy. Nad nimi, w tympanonie, znajdowała się płaskorzeźba z figurami symbolizującymi Przemysł, Handel i Naukę.
Pałac służył baronowi Leopoldowi Kronenbergowi aż do jego śmierci, czyli zaledwie siedem lat od ukończenia budowy. Był to natomiast z pewnością czas pełen rozlicznych składanych w nim wizyt, biesiad i bali.
W marcu 1939 roku w Pałacu Kronenberga wybuchł pożar, który strawił część dachu. Ale faktycznym początkiem końca rezydencji był niemiecki nalot we wrześniu ‘39. Została ona wtedy kompletnie wypalona. Ocalały tylko mury zewnętrzne, które po wojnie wpisano do rejestru zabytków. Solidność konstrukcji sprawiła, że jeszcze dwie dekady później pałac nadawał się do odbudowy. Ostatecznego jednak, na przełomie 1961 i 1962 roku, za zgodą władz państwowych obiekt zburzono.