Miniatura pokazuję kamienicę Granzowa z roku około 1885. Granzow był już wówczas właścicielem jednej z największych w Królestwie Polskim cegielni. Cegła „grancówka” do dziś nie ma sobie równych w jakości wykonania i trwałości. Nawet w naszych czasach jest nadal chętnie pozyskiwana z rozbiórek i wykorzystywana do budowy nowych domów.
W 1880 roku król cegły chciał dobitnie pokazać światu, że jest potentatem finansowym. Zapragnął rezydencji godnej zarobionej fortuny i postanowił wybudować w centrum Warszawy możliwie najbardziej efektowny budynek. Zatrudnił do tego wybitnego architekta – Witolda Lanciego, spolonizowanego syna znanego włoskiego architekta Franciszka Marii Lanciego.
Dlatego Lanci zaproponował przy projekcie kamienicy Granzowa znacznie bardziej bogatą ornamentykę elewacji od dotychczas stosowanej, eklektyczną w wyrazie, złożoną z detali o różnym rodowodzie. Nad kolumnadą wejścia głównego widać posągi dłuta Teodora Rygiera, symbolizujące różne gałęzie sztuki i przemysłu. Kolejne zdobią balkony czwartej kondygnacji w obu elewacjach domu. Budynek przykryto stromym dachem w guście francuskim. Granzow zażyczył też sobie, aby stropy jego kamienicy były ogniotrwałe, wykonane z jego cegły. Był to w tamtych czasach ewenement przy powszechnie stosowanych jeszcze długo później stropach drewnianych.
Na parterze mieściły się lokale handlowe, a na pierwszym piętrze kantory biurowe. Na drugim, tu gdzie widać balkon, był olbrzymi, luksusowy wykończony apartament Kazimierza Granzow. Na trzecim piętrze znajdowały się siedmio- i ośmiopokojowe mieszkania do wynajęcia. A na wyższych kondygnacjach tańsze, bo mniejsze, lokale pod wynajem.
Kamienica została częściowo zburzona podczas powstania warszawskiego w 1944 roku. Większość jej murów rozebrano jednak dopiero w 1963 roku. Trzy ocalałe z całości kolumny wykorzystano do budowy pomnika w warszawskiej Królikarni. Monument ten stoi przy ulicy Puławskiej, nieopodal wejścia do parku.