W opolskiej Katedrze jest aż 27 upamiętnień epitafijnych. Poświęcone zostały głównie duchownym, przedstawicielom znakomitych rodów szlacheckich, mieszczanom czy patrycjuszom. Są bez wątpienia obrazem rzemiosła artystycznego Śląska swoich czasów i zapisaną w kamieniu historią miasta. Jednym z piękniejszych jest epitafium z 1630 roku, wykonane z polichromowanego, złoconego piaskowca. Jego fundatorem był Jerzy Skopek, kustosz kolegiaty i kanonik opolski. Przedstawiono na nim aż cztery sceny. Na umieszczonej najniżej widać Jezusa na krzyżu i klęczącą pod krzyżem świętą Ludgardę, prekursorkę nabożeństw do Najświętszego Serca Jezusowego. Po drugiej stronie krzyża klęczy zaś sam Jerzy Skopek.
Tuż nad tą sceną znajduje się kolejna, obrazująca walkę świętego Jerzego, patrona fundatora, ze smokiem. W tle tej sceny umieszczona została tajemnicza kobieta z owcą. Największa ze scen, trzecia od dołu, ukazuje natomiast pokłon Trzech Króli oddawany w scenerii renesansowej komnaty. Na samej górze pięknego epitafium umieszczono zaś scenę poświęconą Trójcy Świętej z napisem: „Przenajświętsza Trójco zmiłuj się nad nami”.
Przepiękna jest również epitafijna tablica umieszczona przy bocznym wejściu do katedry, po lewej stronie od zakrystii, ufundowana w 1608 roku przez opolskiego dziekana ks. Jerzego Jana Stephetiusa. Epitafium składa się z jednej sceny, w której Maryja, ubrana w luźną szatę, trzyma zdjętego z krzyża Chrystusa. Lewą ręką podtrzymuje jego głowę, a prawą bezwładne ciało. Nad jej głową rozchodzi się promienista aureola a pod sceną znajduje się napis: „Wspomagaj nieszczęśliwych, podnieś na duchu bojaźliwych, pociesz płaczących”.
Przechodząc w opolskiej katedrze obok umieszczonych w niej epitafiów może być ciekawą wędrówką prze wieki. Kunsztownie zdobione - herbami czy motywami roślinnymi – tablice świadczyły o znaczeniu osoby zmarłej i całego rodu. Miały też zapewnić pamięć u potomnych i wyrażają prośbę o modlitwę za zmarłych.