W centrum nawy głównej znajduje się przykuwające uwagę każdego serce katedry: strzelisty i potężny, późnobarokowy ołtarz główny. Powstał on w latach 1773-1774, przy okazji gruntownego remontu katedry. Pierwotnie przypisywano go włoskim rzemieślnikom. Dzięki badaniom wiadomo jednak, że ołtarz jest dziełem morawskiego rzeźbiarza Wenzla Johanna Bὂhma, wykonanym w technice stiukowej. Natomiast znajdująca się w jego centrum scena ukrzyżowania Jezusa na Golgocie, z dominującym w całości kompozycji olbrzymim krucyfiksem, na którym umieszczono umęczone ciało Jezusa, powstała ponad sto lat później, w 1885 roku, w warsztatach Meyera w Monachium.
Charakterystyczne dla baroku anioły otaczają także tabernakulum, na którym, na księdze z siedmioma pieczęciami, spoczął symbolizujący Chrystusa Baranek Paschalny.
Ale tym, co ma w opolskiej katedrze największą wartość nie tylko historyczną, ale przede wszystkim duchową, do czego nawiązuje kompozycja i otoczenie ołtarza głównego, są relikwie krzyża świętego. To niewielkie cząstki świętego drzewa, na którym za grzechy ludzi skonał Boży Syn. To im opolska katedra zawdzięcza swa nazwę i sławę, a miasto Opole swój herb.
Parafia katedralna pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu regularnie umożliwia wiernym czczenie przechowywanych w Opolu od blisko tysiąca lat świętych relikwii. W każdy piątek podczas porannej mszy relikwiarz jest wystawiany na ołtarzu. Podobnie we wszystkie piątki Wielkiego Postu podczas drogi krzyżowej czy w trakcie wielkopostnych niedzielnych Gorzkich żali.